Bir hikaye değil de bir cümle ile özetlemek isterim hikayemi: "Yapabileceklerimin sınırını ancak ben belirlerim." Bu cümle salt okununca biraz kibir, biraz isyan, biraz da haşa inkar gibi gelebilir. Ama cümlenin muhatabı; kusurlu insanların kusursuz olduklarını iddia ederek kusurlu bakışlarına istinaden diğer insanlara koydukları kısıtlara verilmiş etki-tepki cümlesi. İnsanlar kendilerinin yapmadığı/yapamadığı şeyleri başkalarının da yapamayacağını keskin bir kanaate sahip olurlar ve buna karşılık bazen bilmeden bazen de kasten yapmamaları isteyerek engel olmak, engel olmaya gidecek vesilelere sarılırlar. İşte tüm bunlara karşı Hakk'ın verdiği hakka sahip çıkan birinin teslimiyet kokan cümlesidir. Yoksa bizim neyi yapıp yapamayacağımız belirleyen, iman ettiğimiz üzre, Allah ve Resulü'dür sav.

Çağla · yanıtladı · 1 yıl

Kibir, isyan ya da inkar yansımadı. Hislerinizi ve imanızı az çok anladım sanırım. Kusur nedir diye sorarsak kararmış bir kalp ve bununla sorunu olmayan sahibi derim. Allah kalplerimizi kararmaktan muhafaza etsin. Kimi zaman gri de oluveriyor, insanın en büyük savaşı kendisiyle malumunuz. Bir bakıyoruz kusurlar dizmişiz ömrümüzün raflarına. Ama ben şuna inanıyorum; hatalar, yanlışlar kadar pişman olmak da önemlidir, elbette bazı tahribatlar geri alınamaz ama karşımdaki kişinin yüzünde pişmanlık ifadesi gördüğüm an her şey affedilir bana göre. Belki de yanlışım vardır, tekerrür eder belki. Konudan sapmayacağım hayır :) "Yapabileceklerimin sınırını ancak ben belirlerim." Bu cümle, şu an ki potansiyelini gerçekleştirmek için vaktiyle çokça savaş vermiş/vermeye devam eden birine ait gibi geldi. O zaman belki duymaya ihtiyacınız varsa hepimiz gibi hatırlatmak isterim: "iyi gidiyorsunuz, pes etmeyin" :)