Anonimyaa şöyle birbirini buldun diyelim yine de acaba yalnızken daha mı özgürdüm falan düşüncesine girer miyim veya pişman olur muyum gibi şeyler düşünüyorum bir yandan yalnızlıkta güzel değil ya insan ne yaparsa yapsın hep pişman mı olur acab bunu düşünmeye başladım haksiz miyim evlenmek pişmanlık evlenmemekte pişmanlık
Şuna bir örnek vermek istiyorum kendi çevremden. Bunu özellikle izliyorum denk geldikçe. Diyelim artık 50 yaşlarına yaklaşmış iki arkadaş var, biri genç yaşta evlenmiş aile kurmuş, diğeri ise kendince bahaneler üretip korkup yahut fedakâr davranıp ertelemiş ve nihayetinde bir aile kurmak nasip olmamış. İzleme fırsatı buldum ve gerçekten ciddi derecede farklar var. Bekâr olan mutluyken yalnız, mutsuzken yalnız, hastayken, iyiyken, korkuyorken yalnız. Evli olan epey kalabalık, korkmuyor, birilerine güveniyor, koltukta uyuyakaldığında üzerini örtecek birilerinin olduğunu biliyor... Ne bileyim eğer korkmak gerekseydi dinde yeri olmazdı, eğer gerçekten her kalbin bir ehli yaratılmasaydı Peygamber buna rağbet etmezdi. Evvelden ben de olmasa da olur derdim ama şimdi ileride bu yalnızlığa rastlamak düşüncesi ürkütüyor. Velhasıl korkuları da aşacak bir an gelecektir, zamana bırakalım derim.