AnonimBazen en yakın diyebileceğin insanlara bile bi şeyler anlatmanın hiçbir şey değiştirmeyeceğini anladığında içine düştüğün yalnızlığın boşluğundayım.
Çağla ·
Yine de anlatmaktan vazgeçmemeniz taraftarıyım ben. Anlatmaktan yani. Belki aklınızı ve kalbinizi okuyamayan ama bunun için çabalayan kimseler vardır. Bunun hatırına pes etmeyerek o boşluğa bir salıncak da dikilebilir pekâlâ. Değişmesi zaman alan nice yükler, durumlar bile değişim yolunda çareler ararken tuttuğumuz dalların yardımıyla biraz olsun hafifletiyor bazen. Size garip bir keşfimden bahsedeyim: İyileşmemiz çoğu zaman iyileşmeyi beklerken olmuyor. Ummadığımız anlarda, iyileşme niyetiyle çıktığımız bir yolda, bazen yükümüzü taşıyamasa da bize samimiyetle eşlik etmek isteyen yoldaşlar sayesinde, bazen yorulup kenarı oturmuşken gerçekleşebiliyor.