Anonimkendimin en iyi versiyonuna ulaşmak için bütün çabam ama bazen düşüyorum uzun sürebiliyor ayağa kalkmam günün sonunda mütemadiyen 2 3 sularında hep bunu düşünürken buluyorum kendimi uzun uzun duvarla bakışıyorum bi neticeye varamıyorum ne yapsam üzüntüm kalacakmış gibi beni üzenler yoluna çok güzel devam ederken ben neden aynı yerde kaldım diye sorarken buluyorum kendimi. Yolum çok güzel biliyorum ama bi türlü yürüyemiyorum sanki ya da yürüyorum da haberim mi yok bilmiyorum:(( hep en iyisi olsun diye düşündüğüm ve hep plan yaptığım için belki de ufak adımları gözüm görmüyor malesef🥲 yolda olmak istiyorum en azından adım atmak istiyorum biliyorum ki birkaç adım atarsam koşacağım..
Bazen durmak da ilerlemek demek. Nasıl olur derseniz, vaktinden önce varılan yer de hayır getirmeyebiliyor. Yahut varmak her zaman çare olmayabiliyor. Varılan yerde hep daha güzel şeyler bekleyecekmiş gibi davranıyoruz ama andaki güzellikleri neden görmezden geliyoruz? Demişsiniz ya, sizi üzenlerin ilerlediğini aslında onlar da kendi rızıklarına varmışlar, ne ötesi ne gerisi. Biz sanıyoruz ki bir bizim irademizle sürüyor hayat. Yani esasen biliyoruz da muazzam kainat düzenini, Yaradanını ve O'nun iradesi dışında bir zerrenin dahi hareket etmeyeceğini ama işte biraz evham yapıp geç kaldığımızı düşünebiliyoruz. Bu da gayet doğal, çünkü insanız.. Velhasıl, düştünüz mü? Biraz orayı keşfedin, dinlenin :) Yine, yeniden kalkmak için tazelenin. Allah'ın bizler için de bir planı vardır elbet unutmamak gerek. Allah çabanıza direnç, hayatınıza istikamet, kalbinize inşirah, ömrünüze hayırlar versin inşallah.🌹