AnonimGeriye dönüp bakınca şu an çok değiştiğimi, olaylara çocuk gibi değil de çoook yorgun bir savaşçı gibi baktığımı anladım. Bazen bu toksik sakinliği sevmiyorum, ama hayat bu, yara aldıkça sağlamlaşıyoruz galiba🌻
Bazen bir gün önce ile bir gün sonrasının bile değişimine, değiştirmesine şahit oluyoruz. Biz istemesek de yaşamın değişmez bir kuralı olarak hayat bizi değişmeye zorluyor. Gönül ister ki her değişim isteyerek ve mutluca olsun ama sanırım bu mümkün değil. Sonra neden, bir bir alışıyoruz bu akışa ama. Kabulleniyoruz. Eskiden üzüldüğüm tüm hâllerimi mi şu an ki bu durgun ruhsuz kızı mı tercih edersin deseler şu andan yana kullanırım tercihimi. Beklentiyi düşürüp daha az hüzünle günlerimizi kapatabiliyoruz çünkü. :) Kulakları çınlasın eski sağlık bakanımızın, olsaydı söyleyiverirdi o meşhur cümlesini: bu hastalığa yakalanmamak için elimizde güçlü bir silah var yakalamamak diye.. o mesele yani, gelsin hayat bildiği gibi modunu açtık, savaşsa zırhınız var, hemide en toksiğinden:))