Bir biz kalmışız dertli, der gibi. Bugün ağır bir cümleyi zihnimden sahilr kadar taşıdım, nereye koysam oturmadı. Ve şunu fark ettim. En büyük kız iseniz evin her şeyine fikri ve bedenen koşuyorsunuz, söz konusu siz olunca benim derdim başımdan aşkın deniyor. Bu bir hafta, belki 3 yıl, zorluk ne zaman başladı bilmiyorum, imtihanım için dua beklerim. Anlaşılmamak, kalbinizin bazen paramparça oluşuna herkesin kör kalışı. Çok zor.
Farkındayım ağır bir imtihan. Ve yapmaya devam ettiğiniz her şey zamanla göreviniz oldu. Görünmez hâle gelene kadar kusursuz yapmaya devam ettiniz çünkü istenen ve biçilen çoğu şeyi ki bunun sebebi kalbî yakınlık, bağlara düşkünlük, merhamet ve daha bir sürü şey idi... Ama ipleri biraz bırakın derim. Siz dünyaya sadece bir ailenin kızı olmak için gelmediniz. Kırıldığınızda belli edin, tepki koyun, yani yapıyorsunuzdur elbet ama fark edilecek kadar yapın. Her şeyi yerli yerine koymayın mesela, bırakın düzen biraz bozulsun, o gün çay demlenmesin. Köşenize çekilin. Kıranları yoklugunuzla imtihan edin biraz. Bu her zaman bedenen olmayabilir. Yapamadığınızda şunu düşünün: bu sizin de ilk hayatınız!