AnonimBen bu ömrümden şikayetçiyim en çok da 2024'teki ömrümden. Yaşamanın bir can sıkıntısı olduğunu çokça öğretti bana. hayatıma hayat diyemem artık. sarı yazgım her sonbahar onu biraz daha fazla, ömür yaptı. Maviye de, yeşile de dili dönmez ömrümün artık. diyen bir kadın şairin yazdıklariyle hülasa edeyim. Diğer takipçileriniz kadar neşveli şeyler yazamadığım için kusura bakmayın.
"Ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan." Böyle bakınca ben de şikayetçiyim, sokak ortasında oturup ağlasam sonra fonda mazeretim var asabiyim ben çalsa yeridir diyorum. 23-24 yılları yıkılış ama tuhaftır bir kuruluş da barındırdı içinde. Bakın görüyor musunuz? Daha yakından bakın muhakkak göreceksiniz, bu tutunuş kalbinize idi. Kendinize yakın dünyaya uzak olmanızı sağlayan bu yeniden inşa bazen hiç de fena olmuyor. Hatta 2025'i beklemeden bugünü yeni bir sayfa olarak değerlendirsek ve geçmişin öğretileri ile geleceğin meraklı bekleyişi, bilinmezliği arasında bir umut beliriverse. Desem ki: "Göster ona, ne denli mutlu olabilir bir şey." Ve eklesem: "Daha parıltılı kılsın beni taşıp giden yüzüm. Çiçeklensin göze çarpmaz ağlayış. Ey o zaman nasıl yakın olacaksınız bana, siz, yas tutulan geceler."🌌