Anonimterk edilmiş bırakılmış hissediyorum bunaldım yoruldum...
Ne bekledik, ne umduk? Kime hangi sıfatları yükledik de yolda kaldık? Düşününce uzağa gitmeye hiç gerek kalmadı çoğu zaman. Bundandır ki insan insana hem yara hem merhem. Duyguların en yücesi de yerin en dibi de mevcut nefislerde. Bizi terk edeni biz neden terk etmeyelim öyleyse? Bizi yalnız ve yanlış hissettiren her şeyi biraz ötelesek diyorum; bir yol bulsak, bir yola çıksak, yoksa bir yol yapsak kendimize ne kaydederiz? Bırakmak suç değildir. Elden, kalpten, gözden sakince bırakmak. Ben öyle yapıyorum bir süredir tavsiye ederim. Kalabalık arasında yalnız kalmanın ne demek olduğunu tadıp orada kalmak istemek sağlıklı olmazdı hem. Beni hiç bırakmayan, derdimi söylemeden bilen ve içini inşirah ile dolduran bir Yaradan var ve ona ne kadar şükretsek az. Bu size çare olmaz belki ama ufacık da olsa yol gösterir diye düşünüyorum, her gece sabaha varıyor her kış bahara çıkıyorsa bunca kusursuzluğun içerisinde her hâl neden geçmesin? Koca dünyada bir kusur olarak sizi işaret eden parmaklar siz önlerinden çekildiğinizde birbirlerini gösteriyor olacaklar. Yeter ki biçilen rolü almak yerine kendi özgün repliğimizi yazalım.♧