Anonymous++içini büyük bir korku kapladı. Bu canavara güvenmekle hata mı etmişti. Duman hafif hafif dağılmaya başladığında Kaizel'i ayakta, kapıya doğru oldukça bitkin halde yürürken gördü. -Kız... İyi olcak... Ağır adımlarla ve derin nefeslerle yürümeye devam etti. Rowan, kollarının arasındaki kıza baktı. Ateşi düşmüştü, nefes alıp verişi normale dönmüştü. Hatta karnının oradaki yara bile öncekinden daha iyi görünüyordu. Bunun nasıl gerçekleştiğini anlayamamıştı. Ve cevap alma fırsatı evinden çekip gitmek üzereydi. -Sen, ne yapıyorsun? -Geri... Dönmek... -Halen daha sana burada ihtiyacım var. En azından bir hafta, -ahh, o haftanın ne olduğunu bilmez- yani senin anlayacağın şekilde, 7 gece burada kalman lazım. Bana yaşananları da anlatmalısın. Rowan, çocuğun duruşuna ve hareketlerine dikkatlice baktı. -Zaten... Çok fazla yürüyebilecek gibi durmuyorsun. Rowan'ın alması gereken cevaplar vardı ve onun bu kadar kolay bir şekilde gitmesine izin veremezdi. Kaizel yüzünü Rowan'a doğru çevirdi. Tüm bu süreç boyunca kapalı duran gözünü Rowan'a sert bir bakış atmak için açtı. Ama Rowan sözlerinde haklıydı. Hareket etmek için niyetlendiğinde vücudu üzerindeki bu yorgunluğa daha fazla dayanmayıp yere yığıldı. -Harika! Bir de sana bakmam gerekecek yani. Şu süreçte yaşadıklarını hızlıca gözden geçirdi ve güldü. -Hah, tek derdim bu olsaydı keşke. Kızı ve kendisine Kaizel denen veledi boşta duran koltuğa ve yatağa yerleştirdi, onlar için kıyafetler ayarladı. Sonra kendisi de sandalyesine geçip baltasını bilemeye başladı. "Korkuyorum... Bu baltaya iş düşmez umarım... Fakat hazırlıklı olmaktan zarar gelmez nihayetinde." Kendisi de ayakta kalamayacak kadar yorulana kadar baltasını biledi. Sonra oturduğu koltukta derin bir uykuya daldı. Hikayenin giriş kısmını burada yaza yaza bitirdim bir şekilde. Garip geliyor, ilk defa bu kadar uzun uzun yazıyorum. Daha önce de bazı denemelerim olmuştu ama onları kendim okurken hoşuma gitmiyordu. Şimdi birisine okuması için yazıyor olduğumdan mı bilinmez, hem yazdıklarımı seviyorum hem de uğraşmak zor gelmiyor. Senin dışında buraya girip okuyan var mıdır bilmiyorum ama onlara da teşekkür ederim. Belki bir gün daha düzgün bir şekilde yazmaya başlarım. Fakat şimdilik, bu birinci bölümün (ya da daha en başı olduğu için belki de 0. bölümün) sonuydu. Okuduğunuz için teşekkür ederim efenim, umarım yazarken benim aldığım keyfi okuyanlar da almıştır.
victoria ·
teşekkür ederim okuyan herkesin keyif alacağını düşünüyorum iyi akşamlar saygı değer yazar