Bazen öylece durup dururken, ben neredeyim, burası benim için ne kadar doğru bir yer dediğiniz oluyor mu? Yalnızlık ile aranız nasıl ve yalnızlığın size öğrettikleri ne kadar sahici şeyler? Tüm bunları gerçekten sizce herkes deneyimlemeli mi?
İstanbul'da iken olmuyordu Konya'ya taşındıktan sonra olmaya başladı. Hiç tanımadığım aşırı yabancı olan bir yer çünkü burası, kimim kimsem de yok. Yalnızlığa da alışıyor insan ister istemez, ama benim gibi sosyal birisin çok zorluyor. İnsan yalnız kaldıkça da kendisini tanımaya başlıyor, kendini tanıdıkça kendine değer vermeye başlıyor. Bazısı kendinden nefret etmeye başlar ama benim için tam tersi oldu çünkü çok şey yaşadım ve bunlar kendimi haksızlık etmemem gerektiğini öğretti. Böyle şeylerin her insanın hayatında herhangi bir formda ve herhangi bir bir dönemde illaki yaşadığını düşünüyorum. Çünkü bu hisler bu yaşanmışlıklar hepsi yetişkinliğe geçişin bir evresi