AnonymousYükleri nasıl atacağız üzerimizden bilmiyorum. Öğrendiğim tek şey: artık kimse için ekstra bir çaba göstermemek çünkü kıymetli hissettirebiliyorsam aynı şekilde hissedebilmeliyim. Bu sebeple kabul etmek ve reddetmek de bizim elimizde. Ancak bir de bunun sırf siz kaldırabiliyorsunuz diye, günün sonunda vazgeçmeyeceğiniz biliniyor diye ya da affedebileceksiniz diye başkasına ait olan ama size gösterilen öfkenin yükünü nasıl atacağız onu da hiç bilmiyorum
Geçen bir çay süresince konuştuğumuz sofrada "sen sevmenin ve fedakârlıkta durmanın dozunu ayarlayamıyorsun kendini çok hırpalıyor, herkese fazla koşuyor, böylece kıymetini azaltıyorsun" dediler. Düşündüm, doğruydu. Aşırı empati kurmaktan aklımız çıkıyor, bazen kendimizin önüne bile sevdiklerimizi koyuyorduk. Fark ediyorsunuz ama sonra, varlığınız cidden görünmemeye yaptığınız bilinmemeye başlıyor. Allah bilsin, o ayrı da işte :,) "O oradadır, gitnez hiç, zaten durak odur" Bu hissi verdiğimiz bütün ilişkilerin dinamiği er ya da geç bizim canımızı acıtır, hiç şaşmaz. Aslında biraz pire için yorgan yakmalı diyorum artık bazen. Bazen bedenen, o olmazsa ruhen gitmeli, çizgilerin üstünü tekrar tekrar çizmeli. Mücadele etmezsek anlaşılmıyor çünkü. O sebeple insan kendi yüzüne de rahatça bakabilmeli, günün sonunda hor gördüğü benliğiyle bir arada kalacağını göz ardı etmemeli. Öte yandan hayat da hesapla kitapla yaşanmaz ki ya diyorum, bu insanı yormaz mı. Sonra yine duaya sarılıyorum: Allah bizi birbirimize anlaşılır kılsın. Emekleri, sevgileri, belki vergileri :) boşa çıkarmasın. Neyleyelim, deniz bilmese de Hâlik bilir..